Microkristallijne wax: goed idee in dit geval?

Yea, de microkristallijn was sluit de zuurstof af, maar dat is de probleem niet. Brons rot is een zeer actieve
corrosie die van binnenuit gaat werken, het is an chemische reactie. Ik heb ook de probleem gehad met objecten
en munten. I hebt nooit met chemicalen gewerkt, alleen mechanische verwijderen van de corrosie tot de schoon
metaal, daarna in de microkristallijn was. Meestal in mijn vitrinen (3x) heb ik meestal daarna bijna nooit weer
problemen gehad.

Je kan 'bronsrot' opzoeken op internet. Er is als iets heel waardevol is, een aantal dingen je zelf kan doen. Archeologisch
instancies doe dat, maar het kost veel tijd en geld. Hier zijn een paar dingen dat ik hebt gevonden:

Wikipedia.
Bronsrot (ook bronspest) is een chemische reactie van koper(I)chloride (CuCl) met water en zuurstof.
Deze chemische corrosie zet het koper(I)chloride uit het brons via hydrolyse om in zoutzuur (HCl) en koper(II)chloride.

De chemische formule is 4CuCl + 4H2O + O2 ? CuCl2 + 3Cu(OH)2 + 2HCl.
Het gevormde zoutzuur (HCl) reageert op zijn beurt weer met het koper in het brons,
waardoor meer koper(I)chloride onstaat. 2Cu + 2HCl ? 2CuCl + H 2

Hierdoor onstaat een kettingreactie, die alleen te stoppen is door een van de componeneten weg te nemen.

Bronsrot vormt een licht- tot blauwgroen poederig laagje op een bronzen voorwerp. De exacte kleur is van weinig belang,
maar het poeder, dat ook makkelijk van het voorwerp afvalt, is uiterst herkenbaar.

Bronsrot wordt voornamelijk aangetroffen in historische bronzen voorwerpen zoals munten, beelden etc.

en bij de Archeologisch Patrimonium:

Behalve zuiver goud, zijn de metalen die men in archeologische collecties terugvindt, chemisch onstabiele
materialen. Ze hebben de natuurlijke neiging terug te keren naar hun oorspronkelijke stabiele vorm,
de metaaloxiden uit de ertsen waarvan ze afkomstig zijn. Dit teruggaan naar hun oorspronkelijke vorm
heet corrosie. De grote boosdoeners die dit proces mogelijk maken zijn: zuurstof, water en oplosbare
minerale zouten. Ook de omgevende temperatuur speelt een rol en in sommige gevallen werken bepaalde
bacteriën corrosie in de hand. Het corrosieproces is een chemische reactie die zoals vele anderen
toeneemt bij verhoogde temperaturen.

De water en zuurstofhuishouding van de bodem, evenals zijn zuurtegraad, zijn de bepalende factoren die
het corrosieproces beïnvloeden. Onze bodems zijn rijk aan zuurstof en water, wat al niet veel goeds voorspelt.
Toch zien we bij onze bodems nog een immense variatie in doorlaatbaarheid en samenstelling, die voor een
eveneens gevarieerd degradatieproces zorgt en sommige objecten volledig doet verdwijnen terwijl andere er
soms verbazend gaaf uitzien. Natuurlijk zal ook de metaalsoort zelf het corrosieproces sterk beïnvloeden. Een
koperen object zal anders gaan corroderen dan een legering zoals brons. Kleine variaties in samenstelling
kunnen grote gevolgen hebben.

We maken een onderscheid tussen passieve en actieve corrosie. Actieve corrosie impliceert dat de nieuw
gevormde corrosieproducten oplosbaar zijn en in de omgeving kunnen verdwijnen. Met passieve corrosie
beschrijven we een fenomeen waarbij de corrosieproducten onoplosbaar zijn en aan het voorwerp
(metalen kern) gehecht blijven. Hier vormen ze een beschermlaag voor verdere corrosie van het onderliggende
metaal. We spreken van actieve corrosie wanneer de nieuw gevormde producten oplosbaar zijn en in de
omgeving kunnen verdwijnen. Chloriden zijn een voorbeeld van zeer agressieve stoffen die vaak door de
beschermende laag geraken en het corrosieproces op een actieve en snelle manier verder zetten. Soms
neemt de corrosie zo een erge vormen aan dat het voorwerp onherkenbaar wordt.

Tijdens het corrosieproces worden er nieuwe chemische verbindingen gemaakt en nieuwe producten gevormd.
Deze hebben een groter volume dan het oorspronkelijke metaal en een andere kleur. Toch zit vaak het originele
oppervlak van het metalen voorwerp, met al zijn details, nog ergens in de corrosie verborgen. Vooral bij
koperlegeringen vinden we dit originele oppervlak vaak terug.

De corrosieproducten conglomereren met elementen uit hun omgeving zoals zandkorrels en steentjes,
maar ook met andere archeologische materialen (kleine botjes, kralen etc.) uit hun directe omgeving.
Een apart fenomeen zijn de, al dan niet gemineraliseerde, organische resten die we soms op metalen
voorwerpen terugvinden, meestal op koperlegeringen of ijzeren objecten. Koper en Koperlegeringen (vb brons)

Op een koperen of bronzen object vormt zich af en toe een mooie gladde patina die het originele oppervlak
representeert en die verschillende tinten van groen, blauw en rood kan vertonen. Zo’n patina wordt eerder
gevormd wanneer het corrosieproces erg langzaam verloopt. In andere omstandigheden zien we dezelfde
corrosieproducten terug, maar dan veel onregelmatiger en volumineuzer. De lijst van mogelijke corrosieproducten
is te lang om op te noemen maar vaak hebben we te maken met kopercarbonaten zoals het gekende groene
malachiet, koperoxiden zoals het rode cupriet, kopersulfaten en koperchloriden. Bronzen objecten vertonen
hier bovenop nog corrosieproducten van tin zoals tinoxide (cassiteriet), die een patina prachtig kunnen
doen oplichten en hem een waterachtig groen-blauw tintje bezorgen.
De zogenaamde ‘beschermende’ corrosielagen kunnen doorbroken worden door allerlei spanningen en
inwerking van zuren. Wanneer er koperchloride (nantokiet) gevormd werd en er vooral water (of vocht)
in de buurt is, kan de actieve, agressieve corrosievorm ‘bronsrot’ in actie treden. Voorbeeld hiervan is
de vorming van opvallende lichtgroene kristallen (vb paratacamiet) die er terecht alarmerend uitzien.

Hoe sneller dit proces verloopt, hoe kleiner en meer poederig deze kristallen zijn en hoe gemakkelijker
ze worden weggespoeld in de bodem. Vaak uit dit corrosieproces zich dit in de vorming van kleine kraters.
Een kleine opening in de beschermende corrosielaag is voldoende om dit proces op gang te brengen en
om bovenliggende corrosielagen, waarin het originele oppervlak bewaard bleef, weg te duwen en af te stoten.
Sommige voorwerpen zullen volledig desintegregen, andere zoals fig. 16, bleven bewaard. Binnenin heeft dit
agressieve corrosieproces alle metaal omgevormd tot ‘poeder’ maar gelukkig bleef de patina voldoende
intact om deze poedervormige corrosie op zijn plaats te houden.