barbaarse imitaties

[aurelianus]

barbaarse imitaties

Een kleine beschouwing over deze munten.


“Wanneer ik zeg dat de term ‘barbaarse imitatie’ achterhaald is, doel ik op de term, het woord ‘barbaars’.
Dit woord is te bekrompen en in de meeste gevallen ronduit foutief, en in ieder geval doet deze term de betreffende stukken geen eer aan.
Vele van deze munten zijn op het gebied van stijl prachtige voorbeelden van de plaatselijke cultuur waarin ze ontstaan zijn. Een betere benaming voor deze munten, ook meer en meer terug te vinden in recente literatuur, is lokale of plaatselijke imitatie. Hiermee worden alle munten aangeduid, die zijn geslagen buiten het officiële circuit mét een merkbare invloed van de plaatselijke bevolking.
De kwaliteit van deze munten op zich kan ver uiteen lopen, alsook de kwaliteit van de belettering. Die kan gaan van de welbekende IIIIIVVVIII tot een vrij goede kopie, maar meestal met enige fouten (omwisseling van letters, spiegelbeeld, etc.).
Belangrijk is ook dat deze stukken, hoogstwaarschijnlijk (afgaande op vondsten) enkel plaatselijk als betaalmiddel werden gebruikt.
Zoals Aurelianus (die van het forum) reeds aanhaalde is een te kort aan officiële munt, waarschijnlijk de hoofdreden van de aanmaak van deze stukken.

Verdergaande op deze zienswijze kan de benaming barbaarse imitatie worden gebruikt om munten aan te duiden die zijn aangemaakt en circuleerden aan en/of buiten de grenzen van het rijk, in barbaars gebied. Dus als een onderdeel van de lokale imitaties.

Naast deze plaatselijke imitaties circuleerden er ook nog een ander soort, kwalitatief betere imitaties. Naast het feit dat er op deze stukken geen of weinig verschil zit in stijl, onder invloed van een plaatselijke cultuur, is er ook meer aandacht besteed aan het kopiëren van de legendes. Opmerkelijk is dat deze niet plaatsgebonden zijn en dus doorheen het hele rijk circuleerden (afgaande op de locaties waar deze stukken gevonden werden).
Het is dus aannemelijk om te veronderstellen dat deze als vals geld circuleerden en ook enkel om deze reden werden aangemaakt. Of geldgebrek hier een oorzaak van zou zijn valt te betwijfelen. Om deze redenen schrijf ik munten van Trajanus, en van andere veel voorkomende augusti, toe als behorende tot deze laatste groep.

Het mag wel duidelijk zijn dat de grens tussen deze twee groepen niet altijd even duidelijk is. Een mooi voorbeeld hiervan zijn de DIVO CLAVDIO stukken, die zowel bestaan als officiële uitgave, lokale imitatie en contemporain vals geld.

Clandestiene ateliers bevonden zich in (vaak) de nabijheid van een stad. Het praktische voordeel is logisch. Ze bevinden zich niet in de onmiddellijke omgeving van eventuele officiële instanties, terwijl er toch een goede mogelijkheid is om zichzelf te kunnen bevoorraden en tegelijkertijd van hun ‘waar’ af te geraken. Deze stelling wordt bevestigd door recente vondsten en samenwerking tussen metaaldetectoramateurs en de archeologische wereld. Zo zijn er al enkele van deze illegale ateliers ontdekt, die zich meestal op enkele uren, te paard, van een stad bevinden. Misschien even belangrijk om te vermelden dat er momenteel zo’n grootschalig onderzoek loopt door het Norfolk Museum (GB), het is weliswaar nog even wachten op een publicatie hierover”.
(Auteur die onbekend wenst te blijven (kennis van Batavier en Gantois). Hier in zijn enige woorden  aangepast evenals de bladspiegelindeling.)


barbaarse imitaties

Welke munten vallen hieronder?
 
Barbaarse imitaties zijn munten die afwijken in stijl en of belettering en vaak ook in massa.
Stijl: Portret en keerzijde doen soms karikaturaal aan, hebben een eigen vaak krachtige stijl.
Ze hebben lang niet altijd leesbare omschriften, soms pseudo teksten en of pseudo letters, de letters kunnen onregelmatig in grootte zijn
De massa van de imitatie is vaak lager dan de massa van het origineel.
Het komt overigens voor dat ook originele munten een onbeholpen stijl vertonen, met name aan de keerzijde. Voor mij zijn de belettering en de stijl van het portret de belangrijkste criteria.

Type 0
voor Augustus dus voor voor 27 BC

Type I of 1 (voor 200 AD type 1 .. tot en met Commodus)
Tijdens Augustus waren grote hoeveelheden brons aangemunt. Hierdoor werd in het hele Romeinse rijk betaling in geld gestimuleerd, de ruilhandel nam af. De opvolgers van Augustus muntten maar weinig koper aan, zodat de grote behoefte die gecreëerd was een schaarste veroorzaakte. Vermoedelijk had ten tijde van  Claudius de schaarste aan kopergeld een hoogtepunt. Hierdoor werden munten op grote schaal lokaal geïmiteerd, vooral in Gallia als in het pas veroverde Brittania, maar ook in andere limesgebieden. Geïmiteerde werden vooral de asses van Lugdunum, de DIVVS AVGVSTVS munten, en van Caludius de asses met Minerva en de Sestertii met Spes.
Deze munten worden ook wel Keltische imitaties genoemd. De productie stopte na de enorme kopergeld aanmuntingen en de aanvoer van die munten onder Nero en voortgezet onder de Flaviërs.
De munten van augusti die veel hebben aangemunt, worden beschouwd als contemporaine vervalsing, met zelf gesneden stempels, wil ik aanduiden met type 1 F, ook elders kan de F worden toegevoegd.

Type II of 2 (tussen 200 AD en 293 AD type 2 .. van Severus tot Diocletianus)
In de tweede helft van de derde eeuw, onder Postumus neemt de lokale muntslag - die in deze gebieden, vrijwel twee eeuwen heeft stil gelegen - plotseling weer toe. De munten geslagen door de Usurpatoren noem ik geen barbaren.
Verschillende opstanden en financieel (wan)beheer ontstond er op verschillende plaatsen in het Romeinse rijk een tekort aan pasmunt, zodat imitatie binnen het geldstelsel een rol konden gaan spelen. Dit loopt vermoedelijk door tot in de vierde eeuw. Het zijn veelal imitaties waarop Claudius Gothicus of de usurpatoren Tetricus I en II staan afgebeeld. Ik noem ze de “radii” imitaties of de imitaties met stralenkroon. Op plaatsen waar deze radii worden gevonden worden soms ook ongeslagen muntplaatjes gevonden, dit was het geval bij een tweetal villa’s (“Römisch Germanissches Museum, stadt Köln”).
Hier doet zich echter een probleem voor de radii, komen in verschillende tijdspannen voor:
A- voor de munthervormingen van Diocletianus (doorsnede tot 15 mm) Type 2 A
B- in het midden van de vierde eeuw (> 15 mm tot 4 mm) Type  Mi en Type  Ms

Onder Diocletianus heffen de munthervormingen en het aanbod van voldoende kwalitatief goede munten de behoefte op.
 
Type III of 3 (tussen 293 AD en 365 AD type 3 .. van Diocletianus tm de Constantini.)
Echter een dertig tot vijftig jaar later, volgt inflatie op inflatie, de voortdurende reductie van de munten die nu “folles” worden genoemd, munthervorming op munthervorming. Dit vloeide vermoedelijk voort uit de hoge militaire kosten en een enorm ambtenarenapparaat. Ook speelde de onvoldoende aanvoer van (klein)geld een rol.

Het formaat van de “barbaarse” imitaties houden gelijke tred met de officiële munten, hetgeen mogelijk tot datering kan leiden. Sommige van deze munten zijn aangemunt met stempels die door kwalitatief goede sculptores (stempelsnijders) zijn gesneden, signatores (lettersnijders) waren niet voor handen, vandaar dat de omschriften van deze munten vaak onleesbaar of verbasterd waren.
Deze moeten volgens mij geplaatst worden ca 350 A.D. Hier gaat het dan om de zogenaamde “minimi“ (doorsnede ca . 8 mm) en de zogenaamde “minisimi” (doorsnede ca . 4 mm) geslagen. Deze zijn vaak zeer slecht van kwaliteit en uiterst klein. Zelden staan er aanduidingen van letters op. Omdat er zo weinig materiaal is met name bij de minisimi is de voorstelling vaak moeilijk te zien.

Dit type muntjes, barbaarse imitaties en de zgn. minimi en minisimi wordt ook op plaatsen gevonden waar geld omging, op plaatsen waar midden tot laat 4e eeuwse munten worden gevonden, het vinders is opgevallen dat deze zeer late imitaties ook nog circuleerden op vroeg- Frankische nederzettingen.
Dit type muntjes maken daarom deel uit van de "normale" circulatie, volgens mij.

Zoals geschreven Jitta en Van Es noemen die afmetingen, de zogenaamde “minimi “ (doorsnede ca . 8 mm) en de zogenaamde “minisimi” (doorsnede ca . 4 mm).
Strikt genomen zijn het allen ook ae 4, alles is immers kleiner dan 13 mm.

Deze muntjes zijn vermoedelijk ook geïnspireerd op muntjes uit het munthuis Lugdunum (=Lyon), die ook (bijna) zo klein zijn, maar beter gesneden en met een muntplaats aanduiding. Deze staan niet in R.I.C.
Voorstellingen op deze heel kleine muntjes voor zover te zien, ik heb er zo'n 15. Zijn op de voorzijde een gedrapeerd borstbeeld augustus met pareldiadeem of personificatie (Roma of Constantinopolis) soms met een veelal onleesbaar omschrift. Het keerzijdentype betreft Constantinopolis of Roma en aan de keerzijde twee soldaten naast standaard, een wolf (met Romulus en Remus?) of Victoria (op galei). De, in de afsnede, geschreven aanduiding van het munthuis is vaak wel te lezen: PLG of SLG (de G ziet er vaak uit als C).
Ook komen bij deze kleine muntjes voorstellingen uit de derde eeuw voor: vergelijk de radii Type Minim i / Type M ini s imi

Onder Juliananus II, maar nog meer onder Valentinianus, Valens, Gratianus en Theodosius herstelde zich de aanvoer van geld zich enigzins

Type IV of 4 (na 365 AD type 4 .. na de Constantini)
Aan het eind van de vierde eeuw en (het begin van) de vijfde eeuw, toen de Romeinen bezig waren zich naar het zuiden terug te trekken en de legers waren vertrokken, stagneerde de geldaanvoer volkomen, de economie was nog erg afhankelijk van munten. De munten die, qua voorstelling, imitaties zijn van eind 4e eeuw wil ik hierbij onderbrengen.

Bron oa. “De muntwijzer voor de Romeinse tijd”, Zadoks Josephus Jitta en Van Es (1974)
mvg A

[Goodies]

Vervolg indeling: toevoeging Aurelianus omdat het bovenstaande bericht de 10000 karakters te boven ging
Ik stel voor om het portret-type te specificeren als R of D, dus


Toevoeging A
N.a.v. Gantois

F = te lichte stukken (dus werkelijk met de bedoeling te bedriegen),

Voorstel 1: laten staan bij Romeinse munten= fourré denarii (dat zijn in feite ook vervalsingen, doch slecht te zien indien perfect uitgevoerd en door de tand des tijds niet aangetast),

Voorstel 2: laten staan bij Romeinse munten= limes denarii,

B= door analfabeten in de provinciën vervalste stukken (dus wat Aurelianus hier als "barbaren") beschouwd

Voorstel van Goodies (elders)
R= radius
D=diadeem
l= links
r=rechts

Dit verandert overigens wel alle type 2 munten tot nu toe in type 2R munten.
We kunnen zeggen als er niets is vermeld, dan R. Dat scheelt tikwerk !

Kenmerken en speculaties t.a.v. type II
Barbaarse imitatie - wat is het precies

Over heel Europa (en zelfs een beetje er buiten) waren de Romeinse munten te vinden, ook in gebieden die niet door de Romeinen veroverd waren. Overal was behoefte aan Romeinse munten, want die werden overal geaccepteerd. De diverse stammen in de grensgebieden maakten hun eigen munten, naar het voorbeeld van de Romeinse munten. Alleen hun techniek was niet zo goed als die van de Romeinen en de Romeinse symbolen en letters waren vaak vreemd voor ze. Het effect was een beetje als dat van een klein kind dat een plaatje overtekent: het wordt steeds slordiger en onherkenbaarder.

(bron: Figleaf)


Wat betekent Barbaarse Imitatie - type II

In de tweede helft van de derde eeuw, onder Postumus neemt de lokale muntslag - die in deze gebieden, vrijwel twee eeuwen heeft stil gelegen - plotseling weer toe.  De munten geslagen door de Usurpatoren noem ik geen barbaren. Verschillende opstanden en financieel (wan)beheer ontstond er op verschillende plaatsen in het Romeinse rijk een tekort aan pasmunt, zodat imitatie binnen het geldstelsel een rol konden gaan spelen. Dit loopt vermoedelijk door tot in de vierde eeuw.

(bron: aurelianus)


In deze bijdrage zou ik graag "type II" en de historische context (zoals ik die zie) met elkaar in verband willen brengen, tevens enige kenmerken noemen die ik tot nu toe heb waargenomen.

De imitatie type II is niet vals

Dit verhaal gaat dus over de contemporaine imitaties van laat 3e eeuwse romeinse munten, meestal  bronsjes gemaakt met als voorbeeld een antoninianus, bedoeld om in circulatie te functioneren als munt. De keizers waarvan veel imitaties voorkomen zijn:  Claudius II, Victorinus, Tetricus I en Tetricus II.

In de derde eeuw waren de romeinen vooral bezig elkaar te bevechten. Daarbij speelden bondgenootschappen een rol en vriendschappelijke betrekkingen met stammen. Wellicht zelfs een monetair "gedoogbeleid" ten aanzien van munten. Mijn indruk is, dat "barbaarse imitaties"" nodig waren als wisselgeld bij vreedzame handel tussen romeinen en de plaatselijke bevolking. Vooral op plaatsen waar tekort heerste aan muntgeld. Het tekort werd eenvoudig  aangevuld. En ze werden dus geaccepteerd, ondanks dat ze gemakkelijk herkenbaar zijn (en waren!) als vervalsing.

Dat verklaart ook, waarom de details op barbaarse imitaties niet hoeven overeenkomen, terwijl de munt toch onmiddelijk de indruk van "romeinse radius" geeft. In die  in zijn het dus imitaties, geen "vervalsingen".


Hoe werden deze munten gemaakt ?

Het namaken van Romeinse munten was ook niet gemakkelijk. Stempels konden veroverd worden, maar als
er geen oorlog is, waarom met goud romeinen omkopen (!) voor kleingeld ? En om de "officiele" stempels
bij te werken, of om een bepaalde munt voorzijde en achterzijde compleet te krijgen, of zelfs maar te begrijpen
hoe die officiele stempels onderhouden moesten worden: dat was een probleem.

Dus werd er gegoten of er werden eigen stempels gesneden, op het oog gecopieerd vanaf circulerende munten.

Vermoedelijk werden er ook veel meer munten geslagen van een enkel stempel, dan de officiele munt-ateliers zouden doen. Vooral de omschriften en het portret-detail, met name de drapering (rand!) gaan dan verloren. Een "barbaarse imitatie" ziet er dus meestal slecht uit, vnl door: stempel-slijtage en stempel-fouten.

Is het determineerbaar, dus als "RIC xxx" ?

Een direkt verband kan gelegd worden tussen bepaalde RIC-nummers en voorzijde of keerzijde. Maar de RIC-indeling voldoet niet voor barbaarse imitaties, omdat hybriden voorkant-achterkant veel voorkomen en, belangrijker, omdat de variaties in het omschrift bij barbaarse imitaties niet te associeren zijn met de "officiele" RIC-lijst. Er is dus een aparte catalogus nodig en die is er (nog) niet.

Wellicht kan grof ingedeeld gaan worden naar het gebied waaruit de munt afkomstig is: het geimiteerde onderschift op de achterzijde geeft daar misschien een aanwijzingen. Bijvoorbeeld: het misverstand A - L Maar nogmaals, de voorbeelden waren m.i. circulerende stukken, dus wie zegt dat een Vlaamse Gallier niet een antoninianus uit Sirmium namaakt? Ook daar geen definitieve conclusies dus.

Kunnen we "barbaarse imitatie" onderscheiden van een officieel stuk ?

Antwoord: ja,

Allereerst zijn de imitatie-munten vaak lichter of kleiner dan de officiele uitgaven (red 5-3 nav Gladius/aurelianus).

Ik zal proberen een aantal muntbeeld-kenmerken op te noemen. Dit is geen compleet overzicht, eerder een verslagje
van wat ik tot nu toe heb gezien op dit forum en op foto's elders. Aanvullingen zijn vanzelfsprekend welkom.

Wat is er te zien op een barbaarse imitatie type II ?

1. Het portret van de keizer vormt volgens mij geen aanwijzing op zichzelf. Een portret kan
naief overkomen, of schetsmatig. Of niet gelijkend. Maar al deze kenmerken kunnen ook op de gewone
uitgiften aangetroffen worden. Er zijn wel enige kenmerken die mij zijn opgevallen bij de type II munten:

 - omvang kop wijkt af, dwz veel kleiner (vaker), of veel breder (minder vaak)

 - de stralenkroon is (zeer) groot ten opzichte van de kop

 - de stralenkroon ziet eruit als een helm met stekels

 - geen eenheid tussen drapering en portret, ontbrekende drapering

Let op: deze kenmerken zijn dus geen algemene aanwijzingen. De tweede en derde komen bijvoorbeeld
ook bij de officiele uitgaven voor Valentinianus II en Tetricus II veelvuldig voor.

2. De belettering. Belangrijk. Altijd slecht gesneden. De muntvervalser was analfabeet, of deed niet de
moeite om precies te zijn, of prefereerde vorm boven inhoud. De kenmerken die ik tot nu toe heb gezien:

 - variatie in de ruimte tussen de letters binnen woorden

 - variatie in de grootte van de letters in een en hetzelfde omschrift

 - het omschrift beperkt zich tot de keizernaam

 - gekantelde of gespiegelde letters. Vooral: S, N, V en C. R ook gezien

 - verbasterde letters. A als L, R als P

Ten overvloede, niet alles is hier te wijten aan analfabetisme, denk ik: de ruimte- en grootte variaties komen voort
uit het feit dat je bij "op het oog namaken" rondom een voorstelling of het portret werkt. Er werd m.i.niet een
functioneel omschrift neergezet: de beschikbare ruimte werd opgevuld. Woorden zijn een kwestie van compositie
en vereist ambachtelijk inzicht. Misschien wist de lettersnijder zelfs wel wat er stond maar was hij bezig met een
eigen invulling (een impressie dus) van het muntbeeld en niet met een exacte kopie. Een heel mooi voorbeeld
van deze benadering zijn de Gallo-Keltische imitaties, waarbij de belettering eerder ornament is en ook de letter
aan die functie is aangepast. De vorm is ondergeschikt aan de inhoud.

Ook opmerkelijk: hoe vaak en hoe consequent we de gekantelde S zien en de letter A zonder streepje.
 
Ik heb het idee dat die gekantelde S een slang-motief is dat bijvoorbeeld op keramiek voorkwam. De mensen die zich
gingen bezighouden met het vervalsen van stempels (of met gieten!) hadden het "slingertje horizontaal" wellicht
nog "in de vingers". Wat betreft het ontbreken van - in de A zou de verklaring kunnen zijn dat de A
in het gebied van oorsprong een gekend symbool was (Griekse Lambda), de latijnse A niet.
 
3. De voorstelling op de achterzijde. Hier is natuurlijk de meeste vrijheid. Ik denk nu, dat de dier-motieven, Sol en
Hercules bij de Type II munten favoriet zijn. Enige kenmerken:

 - uitgerekte proporties van de centrale figuur

 - foutieve proporties, zoals aanhangende ledematen

 - driehoekige, of trapezium-vormige kleding

 - diehoekig gestyleerd hoofd van Sol

 - schetsmatige weergave (losse lijntjes, kerfjes)

 - pentakel of ander symbool (swastika) toegevoegd in veld

[Goodies]

Door Aurelianus:
Ik heb de uit de context geplaatste, maar (zeer) interessante discussie weggehaald bij een willekeurig muntje en ondergebracht in een afzonderlijk item. Het was voor mij niet mogelijk de volgorde van de artikelen, zo te plaatsen als ik ze wilde hebben en heb dus ïngebroken bij "Goodies". Nu staat alles leesbaar, en zoals ik het wil.

Door Goodies:
Als ik het goed begrijp: de barbaarse imitatie zelf, die activiteit "imitatie-muntslag" op zichzelf, is dus een "glijdende schaal".. er kunnen best vakmensen mee bezig zijn geweest, al of niet (tegelijk) in (werk?) verband met een "officieel" muntatellier. Of je hebt een imitatie van een analfabeet. Of.. er worden officiele stempels onderhands verkocht en geheel tot op het bot gebruikt, dwz nooit bijgewerkt. Misschien uitsluitend voor één zijde van de munt, of beide zijden..

Door Gantois:
Wat betreft barbaren ; inderdaad is de term verwarrend, maar voor mij houdt dit alles in : door professionelen vervalste stukken, op officiële stempels geslagen en te lichte stukken (dus werkelijk met de bedoeling te bedriegen), fourré denarii (dat zijn in feite ook vervalsingen, doch slecht te zien indien perfect uitgevoerd en door de tand des tijds niet aangetast), limes denarii, door analfabeten in de provinciën vervalste stukken, .... Laat ons zeggen : alle niet door de officiele munt geslagen/gecontroleerde/goedgekeurde munten (dus inclusief de in de officiele ateliers vervalste munten, want dat zal wel een winstgevende bijverdienste geweest zijn !)
Dus eigenlijk een heel uitgebreid hoofdstuk, waar , naar ik meen, toch nog niet zo veel onderzoek naar is gedaan, vandaar dat ik dit onderwerp nu zo interessant vind.

De door Goodies geplaatste oorsponkelijke reactie, die volgde op bovenstaande zaken. (toevoeging A)

Dag Gantois,

Tot nu toe is in deze rubriek inderdaad, vooral door mij en tot nu toe wellicht te strikt, aandacht besteed aan muntbeeld kenmerken die wijzen op "barbaars". We zien een afwijkende belettering en/of afwijkende stijl van afbeelding en portret in culturele zin: kijken we naar Keltische of Gallische invloeden, wat zijn dan die betreffende kenmerken.

U trekt het begrip imitaties (deze rubriek?) dus breder. Citaat:

= door professionelen vervalste stukken, op officiële stempels geslagen

= te lichte stukken (dus werkelijk met de bedoeling te bedriegen),

= fourré denarii (dat zijn in feite ook vervalsingen, doch slecht te zien indien perfect uitgevoerd en door de tand des tijds niet aangetast),

= limes denarii, door analfabeten in de provinciën vervalste stukken

U ziet dus bijvoorbeeld ook de onderstaande munt als een kandidaat voor deze rubriek:


Ten overvloede wellicht: de beroemde Tiberius Pont-Max, een fourree in mijn verzameling.

Deze heb ik zelf tot nu toe niet als "barbaars" beschouwd, eerder als "legioensdenarius", dus
een noodmunt (wel een imitatie, dus) die door officiele mobiele munt-ateliers in het veld
geslagen werd.

[gantois321]

Inderdaad Goodies,

Dat is dus wat ik wil zeggen : dat het begrip veel breder is dan de, laat ons zeggen, klassieke, makkelijk herkenbare "barbaartjes" : slecht gesneden karikaturaal keizersportret, op niets slaande belettering, te klein, te licht, niets zeggende achterzijdes : deze zijn het makkelijkst te onderscheiden, maar vormen slechts een deel van alles wat, in bredere termen, als imitaitie moet beschouwd worden.
Dus ook de fourré denarii, maar of we deze ook allemaal in deze rubriek moeten plaatsen, is een andere vraag.
Wat misschien wel een goed idee is, is om de titel van deze rubriek misschien uit te breiden naar iets in de zin van : "Barbaarse en eigentijdse imitaties"

[aurelianus]

Dag Gantois en andere lezers,
Voor mij horen bij de barbaartje munten die zichtbare volkskunst vertonen een echt eigen krachtige primitieve stijl hebben. Deze munten werden plaatselijk gemaakt als gevolg van geldgebrek, en waren niet bedoeld mensen op te lichten.
Contemporaine vervalsingen hadden een heel ander doel: oplichting!
Het is de vraag of geplateerdemunten (fouree) en de zgn "limes"denarii vervalsingen zijn, mijn theorie die ik al eens heb geponeerd is dat het tenminste semiofficiele munten zijn. Zeker hadden ze de bedoeling geld te scheppen en de ontvanger op te lichten. En hoewel xeker zeer interessant, horen ze mi. absoluut niet tot de "barbaren", ook nagietsels zijn mi. geen echte barbaren.
Overigens :

= limes denarii, door analfabeten in de provinciën vervalste stukken

hiermee ben ik het absoluut niet eens! Volgens mij werden deze munten niet vervalst door de analfabeten maar door ofwel  een mobiele legermunt (onder bevel van het oppercomando van een of meer legioenen,  of aangevoerd  uit een officiele munt, onder bevel van hoge pieten, mogelijk de Augustus zelf). De mobiele legermunt  lijkt me het meest voor de hand liggen vanwege het relatief hoge aantal hybriden die men onder de geplareerde en de "limes"denarii aantreft.
mvg  A

[Goodies]

Klopt, aurelianus: ik had "Limes" met "analfabeet-barbaren" op een hoop gegooid    .. Nu ik eea nagelezen heb, dit is inderdaad (alweer) een  andere categorie imitaties.

Relevante en algemene inbreng op dit forum in verband met Limes:

OKT 2004 -- Gantois321 - Septimius Severus ?/ alg. limesdenarii

DEC 2004 -- eddop - Pius?/ limesdenarius algemeen. 

FEB 2005 -- denis49 -  Severus Alexander,billon denarius./ (naar) RIC 108

[gantois321]

kleine opmerking :

Ik heb nooit beweerd dat limes denarii door analfabeten in de provinciën zijn gemaakt,
ik wou enkel zeggen dat algemeen beschouwd, met barbaren bedoelt wordt : elke niet officiele munt; zoals  :
door professionelen vervalste stukken, op officiële stempels geslagen

= te lichte stukken (dus werkelijk met de bedoeling te bedriegen),

= fourré denarii (dat zijn in feite ook vervalsingen, doch slecht te zien indien perfect uitgevoerd en door de tand des tijds niet aangetast),

= limes denarii,

= door analfabeten in de provinciën vervalste stukken (dus wat Aurelianus hier als "barbaren")beschouwd

Hetwas een klein beoordelingsmisverstand, denk ik.
Mvr gr

[Goodies]

@Gantois321: ik krijg toch het idee dat U een bredere groep munten als "barbaars" aangeeft als aurelianus. Zelf vind ik het onderscheid op grond van specifieke stijl-kenmerken ook het interessantst. Aurelianus constateerde reeds: deze munten zijn geaccepteerde imitaties en daardoor niet valsemunterij in de zin van "zo veel mogelijk moeten lijken op" een origineel. Een indruk is voldoende. In feite behoren barbaarse imitaties m.i. tot de weinige cultuur-uitingen en historische documentatie (!) die van sommige groepen (stammen) is overgeleverd. Dat is het aspekt wat mij zo fascineert.



Bron: Grunal Moneta (aanrader!)

[gantois321]

Inderdaad goodies

Strict genomen bedoel ik met "Barbaren" een veel bredere groep munten dan welke jullie bedoelen. ik sta hierin niet alleen.
Waar ik het wel volledig met jullie eens ben, is om in deze rubriek enkel  "door analfabeten in de provinciën vervalste/geïmiteerde stukken (dus wat Aurelianus hier als "barbaren"beschouwd)" deze stukken op te nemen.

[Gladius]

Hier een link met veel info over barbaarse imitaties:

http://users.skynet.be/egmp/artikels/Muntkl27A.pdf

[Goodies]

  bedankt voor (terugvinden van ?) deze link, Gladius.. op 20 feb had Beirnaert Rudy deze aangegeven als bron. Dit zijn van die dingen (PDF) die je af en toe tegenkomt, direkt begint te lezen maar daarna vergeet op te schrijven wat het precies was, of waar het precies stond.

Vandaar, voor de volledigheid, wederom een volledige referentie van deze belangwekkende bron:

Artikel: Barbaarse imitaties (PDF)

Auteur: Koen de Wolf, 27 - juli 2000

Bron: Online EGMP artikels - DE MUNTKLAPPER, Driemaandelijks tijdschrift

EUROPEES GENOOTSCHAP VOOR MUNT- EN PENNINGKUNDE

Deze bijdrage is tevens geplaatst in Barbaarse Imitaties - Zoektips op dit forum.

[aurelianus]

Dag lezers,
De indeling van de "barbaren"heb ik enigzins verfijn en de tekst weer wat aangepast / verbeterd.
Voorstellen en of  aanvulling zijn altijd welkom.
mvg A 

[Goodies]

ik suggereer een kleine verbetering.. late radius is 2 Mi B en 2 Ms B, boven aangeduid als 3 Mi B en 3 Ms B

En nog een vraag over die V-toevoeging.. de Augustus-assen en Claudius die we tot nu toe zagen zijn dus type 1, zonder de V, omdat het omschift niet-gelatiniseerd is ? Of zijn er nog meer onderscheidingscriteria ? En is er tot nu toe een voorbeeld van 1V opgedoken ?

En 2V is boven niet vermeld. De meeste barbaarse imitaties van Batavier en Togirix zijn type 2A. Behalve die van Felicissimus, door de deelnemers geclassificeerd als 2V

  Mooie verfijning, I like it.. het muntje van Zina is tot nu toe de enige Type 2 Mi B, dwz midden-4e eeuwse minimus met een keizerportret met stralenkroon (radius) doorsnede 10mm. Overigens vond ik nog deze van batavier die ook wel 2 Mi B zou kunnen zijn. Stralenkroon en (zeer) klein/licht.

[aurelianus]

Toelichting bij de indeling.
De 1, 2, 3 en 4 slaan op het tijdstip van de (vermoedelijke) aanmaak.
Bij 1, breng ik ook de (zeldzame) republieinse nabootsingen onder.
Ik stel wel onderverdelingsletters of zoiets voor om een fijnere verdeling te maken.

Met de V, althans dat was het idee, wil ik aangeven dat de munt (vermoedelijk) niet de bedoeling heeft gehad om een tekort aan munten op te heffen, maar vermoedelijk alleen als vervalsing was bedoeld. Hieronder zouden de "Felicimus"munten ook vallen.
Dus munten met geen of weinig "barbaarse"stijl en keizers waarvan het muntgeld in het geheel niet schaars is op de vondstplek van dit type barbaar! Dit is in hoge mate speculatief, en een glijdende schaal. Mogelijk moeten we V maar helemaal laten vervallen.
mvg A

NB Ik heb de tekst toch wat aangepast, maar over die minisimi en minimi ben ik er zoals in PB geschreven niet uit.

[Goodies]

@aurelianus.. ik was tot nu toe ervan uitgegegaan dat de aanduiding `type 2` slaat op het aspect `stralenkroon´ en dat de toevoeging ´mi´ en ´ms´ het formaat en (dus, impliciet) de tijdaanduiding aangaf (dwz laat).

We spreken nu dus af.. tijdsperiode is bepalend voor het hoofdnummer, d.w.z.

type 1 .. voor Decius
type 2 .. van Decius tm Aurelianus
type 3 .. na Aurelianus


Op dit forum tot nu toe..

type 1 een paar van Claudius I, 1 Mi of 1 Ms komen niet voor, type 1V hebben we nog niet gezien..
type 2 is algemeen hier, 2Mi of 2Ms hebben we nog niet gezien, wel 2V (Felicissisimus)
type 3 is meestal 3Mi of 3Ms, een type 3 (op gewoon formaat), type 3V nog niet gezien, nog niet herkend

Ik stel voor om het aspect `stralenkroon`wel een consequent plaatsje te geven in het systeem, dit ter onderscheiding van de voorbeeldmunten. Dus type 3MiB en type 3MsB, kleintje met stralenkroon is dan 3MsB, dus het muntje Zina en de tweede van Julius. De eerste van Julius is dan een 3Ms (geen stralenkroon, ook 8mm). De toevoeging A wordt dan overbodig..

Zit ie weer rond zo ?